پیش بینی سازگاری اجتماعی بر اساس طرح وارههای ناسازگار اولیه و خودکنترلی

هدف پژوهش حاضر پیش بینی سازگاری اجتماعی بر اساس طرح وارههای ناسازگار اولیه و خودکنترلی در دانش آموزان مقطع متوسطه بود. این پژوهش از نوع بنیادی و در چارچوب روش توصیفی- همبستگی انجام گرفت. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه شهرستان قائم شهر در سال ۱۴۰۱ بود که بر اساس آمار آموزش و پرورش تعداد آنها ۸۹۰۰ نفر برآورد شده بود. روش نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای و با استفاده از جدول کرجسی و مورگان تعیین شد و در نهایت ۳۶۷ نفر به عنوان نمونه انتخاب گردیدند؛ بدین ترتیب که ۱۷۷ نفر از مدارس متوسطه پسرانه و ۱۹۰ نفر از مدارس متوسطه دخترانه در نمونه جای گرفتند برای انتخاب نمونهها ۷ مدرسه دخترانه و ۷ مدرسه پسرانه برگزیده شد و از هر مدرسه سه کلاس از پایههای هفتم تا دوازدهم انتخاب گردید. سپس از هر کلاس تعدادی دانش آموز به روش تصادفی مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (SQ-SF) پرسشنامه خودکنترلی تانگنی و همکاران (Se-Co) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل (Sod) بود. برای تجزیه و تحلیل دادهها، از روشهای آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی آزمون کلموگروف اسمیرنوف جهت بررسی نرمال بودن متغیرها آزمون همبستگی پیرسون و اسپیرمن و همچنین رگرسیون چند متغیره در نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد که سازگاری اجتماعی دانش آموزان بر اساس طرح وارههای ناسازگار اولیه و میزان خودکنترلی آنان قابل پیش بینی است.

کلیدواژه ها:

سازگاری اجتماعی ، طرح وارههای ناسازگار اولیه ، خود کنترلی ، همایش ملی مدیریت ذهن و رفتار