بررسی اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودکارآمدی، انگیزش پیشرفت و تحمل ناکامی

هدف از انجام این پژوهش بررسی اثرگذاری آموزش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودکارآمدی، انگیزش پیشرفت و تحمل ناکامی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر قائم شهر بود. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و با اجرای طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر قائم شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. نمونه پژوهش به صورت در دسترس انتخاب و شامل دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۲۵ نفر) بود. گروه آزمایش طی هشت هفته و در هر هفته به مدت دو ساعت در جلسات آموزش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه خودکارآمدی کودکان و نوجوانان موریس (SEQ-C)، پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس و پرسشنامه تحمل ناکامی هارینگتون بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ و در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. در بخش استنباطی از تحلیل کوواریانس یک متغیره و چندمتغیره برای بررسی فرضیه های پژوهش استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودکارآمدی (P≤۰.۰۵، Eta=۰.۱۴)، انگیزش پیشرفت (P<۰.۰۵، Eta=۰.۱۵)، و تحمل ناکامی (P>۰.۰۵، Eta=۰.۱۷) دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول تاثیر معنادار و مثبت داشته است. بر اساس یافته های به دست آمده می توان نتیجه گرفت که شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی رویکردی موثر در افزایش خودکارآمدی، ارتقای انگیزش پیشرفت و بهبود تحمل ناکامی در میان دانش آموزان محسوب می شود و می تواند به عنوان یک مداخله کارآمد آموزشی و روان شناختی در مدارس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی ، خودکارآمدی ، انگیزش پیشرفت ، تحمل ناکامی