اثربخشی آموزش مبتنی بر ذهن آگاهی بر تاب آوری و پیشگیری از بازگشت مجدد به اعتیاد در معتادان بهبودیافته

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر ذهن آگاهی بر تاب آوری و پیشگیری از بازگشت مجدد به اعتیاد در معتادان بهبودیافته در مراکز ترک اعتیاد شهر اندیمشک بود. طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از کلیه معتادان بهبود یافته در سال ۱۴۰۴ بود. براساس نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر از آنها انتخاب و به صورت تصادفی ساده به دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و بازگشت به مصرف مواد اگای و همکاران (۲۰۰۷) استفاده شد. روش تجزیه و تحلیل داده ها شامل آماره های توصیفی میانگین و انحراف معیار و آماره های استنباطی شامل تحلیل کوواریانس تک متغیری و چند متغیری بود. بر طبق نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس تک متغیری (آنکوا) و چند متغیری (مانکوا) درمان مبتنی بر ذهن اگاهی به طور معناداری موجب افزایش تاب اوری (۰۰۱/۰ p< و ۴۶/۳۱۷ =F) و پیشگیری از بارگشت مجدد به اعتیاد (۰۰۱/۰ p< و ۷۵/۴۴۷ =F) در معتادان بهبود یافته شد. یافته ها نشان داد آموزش مبتنی بر ذهن آگاهی بر تاب آوری و پیشگیری از بازگشت مجدد به اعتیاد در معتادان بهبودیافته در مراکز ترک اعتیاد شهر اندیمشک موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

تاب اوری ، پیشگیری از بازگشت مجدد ، ذهن اگاهی ، معتادان بهبودیافته