پیش بینی الگوهای ارتباطی زوجین براساس اعتماد در روابط بین فردی با نقش میانجی بخشش رنجش زناشویی در بین زنان شاغل شهر یاسوج در سال ۱۴۰۴

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی الگوهای ارتباطی زوجین بر اساس اعتماد در روابط بین فردی با نقش میانجی بخشش رنجش زناشویی در بین زنان شاغل شهر یاسوج در سال ۱۴۰۴ انجام گردید. مواد و روشها: روش این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری، زنان شاغل شهر یاسوج که ۲۲۰۰۰ نفر بوده و با روش نمونه گیری در دسترس و با استفاده از جدول اعداد تصادفی مورگان، ۳۸۴ نفر از زنان شاغل به عنوان حجم نمونه انتخاب شد. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های الگوهای ارتباطی کریستن سن و سولاوی (۱۹۹۱) و بخشش رنجش خاطر زناشویی پالیری، رگالیا و فینچام (۲۰۰۹) و اعتماد رمپل، هولمز و زانا (۲۰۰۱)استفاده شد. اطلاعات به دست آمده توسط نرم افزار SPSS و PLS تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها و نتایج: یافته های پژوهش نشان می دهد ضرایب مسیر و مقادیر آمار tبوت استراپ در روابط بین اعتماد در روابط بین فردی -> الگوهای ارتباطی زوجین ۵۴۷/۰ و ۴/۱۰، بخشش رنجش زناشویی -> الگوهای ارتباطی زوجین ۲۰۷/۰ و ۳/۸،و اعتماد در روابط بین فردی -> بخشش رنجش زناشویی ۵۲۹/۰ و ۵/۱۲ و ۱/۴۶ درصد از تغییرات الگوهای ارتباطی زوجین به طور مستقیم و غیر مستقیم و اثر همزمان اعتماد در روابط بین فردی و بخشش رنجش زناشوئی می باشد. همچنین ۹/۲۷ درصد از تغییرات بخشش رنجش زناشوئی به دلیل اثر اعتماد در روابط بین فردی می باشد. بنابراین بین اعتماد در روابط بین فردی و الگوهای ارتباطی زوجین با نقش واسطه ای بخشش رنجش زناشوئی رابطه معنادار وجود دارد. (p<۰/۰۵)..

کلیدواژه ها:

الگوهای ارتباطی زوجین ، اعتماد در روابط بین فردی ، بخشش رنجش زناشویی