بررسی نقش میانجی عزت نفس مابین رابطه توانمندسازی انگیزشی با عملکرد شغلی در معلمان ابتدایی شهر میناب

هدف تحقیق حاضر بررسی نقش میانجی عزت نفس مابین رابطه توانمندسازی انگیزشی با عملکرد شغلی در معلمان ابتدایی شهر میناب بود. این پژوهش از لحاظ ماهیت و هدف از نوع کاربردی و از لحاظ نوع پژوهش توصیفی - همبستگی و از لحاظ طرح تحقیق در قالب مطالعه کمی بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه معلمان مرد و زن دوره ابتدایی شهر میناب در سال تحصیلی ۱۴۰۳ به تعداد ۱۱۰۰ نفر تشکیل داد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۲۸۵ نفر محاسبه شد. برای نمونه گیری از روش نمونه گیری خوشهای چند مرحله ای استفاده شد. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه توانمندسازی روانشناختی اسپریتزر و میشرا (۱۹۹۷)، پرسشنامه عملکرد شغلی توسط پاترسون (۱۹۹۲) و آزمون عزت نفس آیزنک (۱۹۷۶) استفاده شد. برای تحلیل یافته ها، از آزمون های توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آزمون های استنباطی آزمون کلموگروف-اسمیرنوف، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد توانمندسازی انگیزشی با عملکرد شغلی با نقش میانجی عزت نفس در معلمان ابتدایی شهر میناب رابطه معنادار دارد. توانمندسازی انگیزشی با عملکرد شغلی در معلمان ابتدایی شهر میناب رابطه معنادار دارد.

کلیدواژه ها:

عزت نفس ، توانمندسازی انگیزشی ، عملکرد شغلی