بررسی اثر بخشی روش تدریس مشارکتی جیگساو (جورچین بر سرزندگی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و نگرش نسبت به مدرسه در بین دانش آموزان متوسطه

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی روش تدریس مشارکتی جیگساو (جورچین) بر سرزندگی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و نگرش نسبت به مدرسه در بین دانش آموزان متوسطه بود. روش پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش نیمه آزمایشی به شیوه پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه یازدهم متوسطه در شهر کاشان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. روش نمونه گیری به صورت در دسترس بود. بدین ترتیب تعداد ۳۰ نفر از دانش آموزان دختر پایه یازدهم انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه هر کدام ۱۵ نفر گمارش شدند. اطلاعات از طریق پرسشنامه های سرزندگی تحصیلی دهقانی زاده و حسین چاری (۱۳۹۱)، نگرش نسبت به مدرسه مک کوچ و سیگل (۲۰۰۲) و یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (۲۰۰۱) جمع آوری شد. پس از اجرای پرسشنامه ها گروه آزمایش در هشت جلسه هفته ای دوبار در طی دو ماه تحت آموزش روش تدریس مشارکتی جیگساو (جورچین) ارنسون (۱۹۷۸) قرار گرفتند. برای آزمون فرضیه ها از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد که روش تدریس مشارکتی جیگساو (جورچین) بر افزایش سرزندگی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و نگرش نسبت به مدرسه در بین دانش آموزان اثر بخش بوده است. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که استفاده از یادگیری مشارکتی جیگساو (جورچین) یکی از مناسب ترین روشها برای افزایش سرزندگی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و نگرش نسبت به مدرسه در بین دانش آموزان متوسطه بود که به مسئولین تربیتی و آموزشی پیشنهاد میگردد از این روش آموزشی بیشتر استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی جیگساو (جورچین) ، سرزندگی تحصیلی ، یادگیری خودراهبر ، نگرش نسبت به مدرسه ، دانش آموزان متوسطه