مسئولیت پذیری اجتماعی پرستاران در مواجهه با بحران های بهداشتی

در سال های اخیر، با افزایش فراوانی و شدت بحران های بهداشتی نظیر پاندمی ها و بلایای طبیعی، نقش پرستاران به عنوان اصلی ترین نیروی ارائه دهنده خدمات سلامت، بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. مسئولیت پذیری اجتماعی پرستاران در چنین شرایطی، نه تنها در ارائه مراقبت های بالینی، بلکه در حوزه های آموزش سلامت، حمایت روانی و مشارکت در پیشگیری و ارتقاء سلامت جامعه نیز نمود می یابد. هدف این پژوهش، بررسی ابعاد و چالش های مسئولیت پذیری اجتماعی پرستاران در مواجهه با بحران های بهداشتی و ارائه راهکارهایی جهت تقویت این نقش کلیدی است. این مطالعه به روش کیفی/کمی (بسته به نوع مطالعه ی واقعی شما) و با مشارکت پرستاران شاغل در مراکز درمانی در شرایط بحرانی انجام شد. برای گردآوری داده ها، از منابع علمی منتشر شده شامل کتب تخصصی، مقالات پژوهشی، گزارش های سازمان های بین المللی، پایان نامه ها، و مستندات رسمی در حوزه های پرستاری، اخلاق حرفه ای، سلامت عمومی و مدیریت بحران استفاده شده است. یافته ها نشان داد که پرستاران نقش فعالی در اطلاع رسانی عمومی، حمایت روانی بیماران و خانواده ها، و مشارکت در اقدامات پیشگیرانه ایفا می کنند. در عین حال، موانعی نظیر کمبود منابع، فشار کاری، عدم حمایت کافی سازمانی و نبود آموزش های تخصصی، بر تحقق کامل مسئولیت پذیری اجتماعی آنان تاثیر منفی می گذارد. شرکت کنندگان بر اهمیت آموزش، حمایت روانی و سازمانی و سیاست گذاری های حمایتی به عنوان عوامل موثر در ارتقاء مسئولیت پذیری اجتماعی تاکید داشتند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که توجه نظام مند به مسئولیت پذیری اجتماعی پرستاران در شرایط بحرانی، می تواند منجر به ارتقاء کیفیت خدمات سلامت، افزایش رضایت بیماران و بهبود تاب آوری نظام سلامت گردد. در این پژوهش تلاش شده است با تحلیل و تلفیق دیدگاه ها و یافته های مطالعات پیشین، تصویری جامع از وضعیت موجود، چالش ها و راهکارهای تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی پرستاران در شرایط بحران بهداشتی ارائه شود.

کلیدواژه ها:

مسئولیت پذیری اجتماعی ، پرستاران ، بحران های بهداشتی