تدوین راهکارهای موثر در ارتقاء کیفی تهویه طبیعی در ابنیه حاشیه نشین منطقه توس مشهد با استفاده از شیبه سازی

سپس در بافتهای حاشیه نشین شهر مشهد، به ویژه منطقه توس، کمبود تهویه طبیعی یکی از عوامل موثر در کاهش آسایش حرارتی ساکنان است. این پژوهش با هدف تدوین و اعتبارسنجی راهکارهای ارتقاء کیفیت تهویه طبیعی در این ابنیه، از روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) بهره گرفته است. در بخش کیفی از تحلیل سیستماتیک کیفی و روش تحلیل کد بهره گرفته شد. ابتدا دیدگاههای صاحب نظران از طریق جدول ارائه شده بررسی و راهکارهای منتخب تعیین سطح و امتیازدهی شدند. شاخصهای اصلی و محوری انتخاب و مولفهها و مقوله های اصلی تحلیل گردید. در ادامه در بخش کمی با استفاده از نرم افزار DesignBuilder راهکارهای منتخب در یک پروتوتایپ واقعی نمونه) منتخب این پژوهش از طریق روش دلفی خبرگان انتخاب (شد در شرایط اقلیمی مشهد شبیه سازی و تحلیل شدند. نتایج نشان داد راهکارهایی نظیر بازشو متقابل بادگیر مدرن مصالح بومی، معابر بادمحور و فضای سبز بیشترین تاثیر را بر افزایش نرخ تعویض هوا تا ۴.۸ ACH، کاهش دمای داخلی (تا و بهبود شاخص آسایش حرارتی (PMV) تا ۰.۴۵) دارند همچنین برخی راهکارها تا ۳۰ موجب کاهش مصرف انرژی سرمایشی شدند تحلیلها نشان دادند که استفاده از طراحی،اقلیمی فرمهای باز عناصر طبیعی و مصالح سنتی در کنار فناوریهای ساده میتواند راهکاری موثر اقتصادی و قابل اجرا برای ارتقاء تهویه طبیعی در سکونتگاههای حاشیه ای باشد.

کلیدواژه ها:

تهویه طبیعی ، طراحی اقلیمی ، سکونتگاههای حاشیه نشین ، شیبه ، سازی ، DesignBuilder