اثربخشی طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر ناگویی هیجانی زنان آسیب دیده از خیانت شهر اصفهان

هدف این پژوهش تعیین اثر بخشی طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر ناگویی هیجانی زنان آسیب دیده از خیانت در شهر اصفهان بود. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر این نوع درمان بر بهبود وضعیت روانشناختی و کیفیت زندگی زنان مورد بررسی قرار گرفت. روش پژوهش نیمه آزمایشی و با طراحی پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی زنان آسیب دیده از خیانت در شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش هدفمند انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل هر کدام ۱۵ نفر تقسیم شدند. مداخلات گروه آزمایش شامل ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی به صورت گروهی بود. داده ها با استفاده از پرسشنامه های ناگویی هیجانی تورنتو (۲۰-TAS) جمع آوری شده و با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج تحلیل دادهها نشان داد که طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی تاثیر قابل توجه و مثبت بر کاهش ناگویی هیجانی در زنان آسیب دیده از خیانت شهر اصفهان دارد (۰/۰۰۱>P). به طور خاص، سه مولفه اصلی ناگویی هیجانی شامل دشواری در شناسایی احساسات، دشواری در توصیف احساسات و تفکر عینی به طور معناداری در گروه درمانی کاهش یافت. به طور کلی یافته ها نشان میدهند که طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی میتواند به عنوان یک مداخله موثر در کاهش مشکلات هیجانی در زنان آسیب دیده از خیانت عمل کند.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، ذهن آگاهی ، ناگویی هیجانی ، زنان آسیب دیده از خیانت ، شهر اصفهان