اثر بخشی درمان شناختی- رفتاری بر خودآگاهی در دانش آموزان دختر دارای افکار خودکشی

یکی از مهمترین عوامل موثر در کاهش افکار خودکشی خودآگاهی افراد است و مداخلات درمانی می توانند در افزایش خودآگاهی تاثیرگذار باشند. پژوهش حاضر، با هدف بررسی اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر خودآگاهی در دانش آموزان دختر دارای افکار خودکشی انجام شد. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر خرم آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه آماری شامل ۳۰ نفر بود که از بین ۴ مدرسه از کل مدارس دخترانه متوسطه دوم به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در گروه های آزمایش و گواه هر گروه ۱۵ نفر) قرار داده شدند. همه شرکت کنندگان پرسشنامه افکار خودکشی بک و همکاران (۱۹۷۹) را برای غربالگری و پرسشنامه خودآگاهی را از مقیاس شایستگی اجتماعی-هیجانی ژو و ای (۲۰۱۲) به عنوان پیش آزمون تکمیل کردند. سپس آزمودنی های گروه آزمایش درمان شناختی رفتاری را به مدت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کردند اما گروه گواه هیچ آموزشی دریافت نکردند پس از پایان جلسات درمانی مجددا اعضای گروه های آزمایش و گواه پرسشنامه خودآگاهی را به عنوان پس آزمون تکمیل کردند. نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد که درمان شناختی-رفتاری بر ۰/۷۶ نمرات خودآگاهی تاثیر معناداری داشت (۰۰۱خودآگاهی دانش آموزان دختر باشد پیشنهاد می شود این مداخله درمانی برای دانش آموزان با افکار خودکشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

افکار خودکشی ، خودآگاهی ، درمان شناختی-رفتاری