فلسفه آموزش و پرورش و ارتقای سلامت روان در دانش آموزان آسیب پذیر و نقش مدرسه در آن

فلسفه آموزش و پرورش همواره به دنبال پاسخ گویی به این پرسش بنیادین بوده است که «چگونه می توان انسان را پرورش داد تا زندگی فردی و اجتماعی او به بهترین شکل ممکن تحقق یابد؟». در این میان، سلامت روان به عنوان یکی از ارکان اساسی تربیت، جایگاه ویژه ای در نظریه ها و سیاست های آموزشی یافته است. دانش آموزان آسیب پذیر به دلیل شرایط اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و گاه جسمی، بیش از دیگران در معرض خطر آسیب های روانی قرار دارند. این مقاله با رویکرد تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر منابع کتابخانه ای، به بررسی نقش فلسفه تعلیم و تربیت در ارتقای سلامت روان دانش آموزان آسیب پذیر و جایگاه مدرسه در این فرآیند می پردازد. یافته ها نشان می دهد که فلسفه آموزش و پرورش، به عنوان یک چارچوب نظری، می تواند مسیرهای عملی مناسبی برای سیاست گذاری آموزشی و طراحی برنامه های حمایتی در مدارس ارائه کند. همچنین مدرسه به عنوان محیطی اجتماعی و تربیتی، نقشی بی بدیل در شناسایی، حمایت و توانمندسازی دانش آموزان آسیب پذیر ایفا می کند. مقاله حاضر با بررسی دیدگاه های فیلسوفان تعلیم و تربیت همچون افلاطون، ارسطو، جان دیویی و نیز اندیشمندان اسلامی مانند ملاصدرا و شهید مطهری، نشان می دهد که میان مبانی نظری فلسفه تربیت و ضرورت های روان شناختی دانش آموزان ارتباطی مستقیم وجود دارد. در نهایت، راهکارهایی چون بازنگری در محتوای درسی، تقویت خدمات مشاوره ای، آموزش مهارت های زندگی و ارتقای ظرفیت معلمان پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

فلسفه تعلیم و تربیت ، سلامت روان ، دانش آموزان آسیب پذیر ، نقش مدرسه ، روان شناسی تربیتی