نقش طرحواره های ناسازگار اولیه و سبک های والدگری در پیش بینی اختلال بدشکل انگاری بدن

این پژوهش با هدف بررسی نقش طرحواره های ناسازگار اولیه و سبک های والدگری در پیش بینی اختلال بدشکل انگاری بدن انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب بود که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های نگرانی از بدشکل انگاری بدن، طرحواره های یانگ و سبک های فرزندپروری جمع آوری و با روش های آماری همبستگی و رگرسیون تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین طرحواره های ناسازگار اولیه (به ویژه نقص/شرم، بی اعتمادی و محرومیت هیجانی) و اختلال بدشکل انگاری بدن رابطه مثبت معنادار وجود دارد. همچنین، سبک های والدگری مستبدانه و سهل گیرانه با افزایش علائم این اختلال مرتبط بودند، در حالی که سبک مقتدرانه اثر محافظتی داشت. تحلیل رگرسیون تایید کرد که ترکیب طرحواره های ناسازگار و سبک های والدگری می تواند ۴۰ درصد از واریانس اختلال بدشکل انگاری بدن را پیش بینی کند. این یافته ها بر اهمیت مداخلات روان شناختی با تمرکز بر اصلاح طرحواره ها و آموزش سبک های فرزندپروری موثر تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

طرحواره های ناسازگار اولیه ، سبک های والدگری ، اختلال بدشکل انگاری بدن ، پیش بینی ، دانشجویان