تحلیل اثرات ترکیب تدریس حضوری و مجازی بر یادگیری پایدار دانش آموزان

تحولات گسترده در فناوری و آموزش، به ویژه پس از شیوع ویروس کرونا، موجب گسترش الگوی آموزش ترکیبی، یعنی تلفیق تدریس حضوری و مجازی، در نظام های آموزشی شده است. یکی از دغدغه های اصلی پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی، میزان تاثیر این مدل آموزشی بر یادگیری پایدار دانش آموزان است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل اثرات آموزش ترکیبی بر یادگیری پایدار دانش آموزان انجام شده است. روش تحقیق مورد استفاده، توصیفی–تحلیلی از نوع پیمایشی بوده و جامعه آماری پژوهش شامل معلمان، دانش آموزان و کارشناسان آموزشی در مقاطع مختلف تحصیلی بوده اند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته و مصاحبه نیمه ساخت یافته بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش ترکیبی در صورت طراحی و اجرای موثر می تواند به بهبود یادگیری پایدار از طریق ارتقای خودتنظیمی، افزایش دسترسی به منابع چندرسانه ای، تعامل انعطاف پذیر و تقویت مسئولیت پذیری منجر شود. با این حال، موانعی نظیر ضعف زیرساخت فناوری، نابرابری آموزشی، آماده نبودن معلمان و محدودیت های فرهنگی و اجرایی، اثربخشی این مدل را در برخی زمینه ها کاهش می دهد. در نتیجه، موفقیت آموزش ترکیبی مستلزم بازنگری در سیاست های آموزشی، توانمندسازی معلمان، توسعه زیرساخت ها و فرهنگ سازی در خانواده ها و مدارس است.

کلیدواژه ها:

یادگیری پایدار ، آموزش ترکیبی ، تدریس حضوری ، آموزش مجازی ، معلمان ، سواد دیجیتال ، نظام آموزشی ایران