نقش معلم در به کارگیری روش های تدریس فناورمحور برای ارتقاء یادگیری دانش آموزان دارای ناتوانی خواندن (دیسلکسی)

ناتوانی خواندن (دیسلکسی) یکی از رایج ترین اختلالات یادگیری است که بر توانایی پردازش زبان نوشتاری تاثیر منفی می گذارد و به افت تحصیلی دانش آموزان منجر می شود. با توجه به گسترش فناوری های نوین آموزشی، بهره گیری از روش های تدریس فناورمحور می تواند فرصت هایی تازه برای بهبود یادگیری این دسته از دانش آموزان فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معلم در استفاده از فناوری های آموزشی برای ارتقای عملکرد یادگیری دانش آموزان دیسلکسی انجام شد.این مطالعه از نوع توصیفی–تحلیلی و با روش پیمایشی اجرا شد. جامعه آماری شامل معلمان دوره ابتدایی ومتوسطه در مدارس یکی ازشهرهای ایران بود که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، ۱۰۰ معلم انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه های استاندارد در حوزه سواد دیجیتال، نگرش به فناوری، میزان استفاده از فناوری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دیسلکسی بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون، آزمون t مستقل و رگرسیون چندگانه) تحلیل شدند.نتایج نشان داد که بین میزان سواد دیجیتال و نگرش مثبت معلمان با استفاده موثر از فناوری رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین، کاربرد فناوری های آموزشی تاثیر معناداری بر ارتقای عملکرد خواندن و یادگیری دانش آموزان دیسلکسی دارد. یافته ها همچنین بر چالش هایی نظیر کمبود منابع فناورانه، فقدان آموزش تخصصی، و نبود محتوای بومی تاکید داشتند.

کلیدواژه ها:

ناتوانی خواندن (دیسلکسی) ، فناوری آموزشی ، روش های تدریس فناورمحور ، معلمان ابتدایی ، سواد دیجیتال ، یادگیری دانش آموزان