روشهای سنجش و ارزیابی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی روش های متداول و نوین سنجش و ارزیابی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و تحلیل میزان آشنایی و کاربرد آن ها در محیط های آموزشی است. پژوهش با رویکرد توصیفی پیمایشی و با استفاده از ابزار پرسش نامه محقق ساخته در میان ۱۲۰ نفر از معلمان مقطع ابتدایی انجام شد. داده های به دست آمده از طریق آمار توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که علی رغم آگاهی نسبتا مطلوب معلمان نسبت به ارزشیابی های نوین مانند ارزشیابی تکوینی، عملکردی و خودسنجی، در عمل کاربرد این روش ها با محدودیت هایی روبه روست. روش های سنتی همچنان رایج ترین ابزار ارزشیابی محسوب می شوند. از مهم ترین موانع اجرای روش های نوین می توان به کمبود وقت، فقدان آموزش های تخصصی، نبود منابع کافی در مدارس و سیطره نگرش نمره محور اشاره کرد. نتایج تحلیل ها بیانگر رابطه مثبت و معنادار بین میزان آشنایی معلمان با ارزشیابی نوین و میزان استفاده از آن بود. همچنین نگرش مثبت نسبت به این رویکردها به عنوان پیش بینی کننده قوی برای تغییر در شیوه ارزشیابی شناخته شد. پژوهش در پایان بر لزوم توانمندسازی معلمان، بازنگری در محتوای آموزشی، و فراهم سازی بسترهای حمایتی برای تحقق ارزشیابی های انسانی، چندبعدی و یادگیرانه تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی تحصیلی ، ارزشیابی تکوینی ، ارزشیابی عملکردی ، پیشرفت تحصیلی ، معلمان ابتدایی ، آموزش و یادگیری ، سنجش نوین