یادگیری مبتنی بر خطا: راهگشایی نوین در تحول شناختی و آموزشی

یادگیری مبتنی بر خطا (Error-Based Learning) به عنوان یک رویکرد اساسی در حوزه های روان شناسی شناختی، علوم تربیتی و عصب شناسی، نقش مهمی در فرآیندهای یادگیری ایفا می کند. این مقاله مروری با رویکرد روایتی، به بررسی جامع مفهوم، سازوکارها و کاربردهای یادگیری مبتنی بر خطا در حوزه های مختلف می پردازد. شواهد پژوهشی نشان می دهند که خطاها نه تنها نشانه های شکست نیستند، بلکه سیگنال های ارزشمندی برای به روزرسانی دانش و رفتار در حوزه های مختلف شناختی محسوب می شوند. این بررسی با تمرکز بر مبانی نظری یادگیری مبتنی بر خطا، مکانیسم های عصبی-شناختی، نقش آن در تحول شناختی، کاربردهای آموزشی و تفاوت های فردی در بهره مندی از این نوع یادگیری، شکل گرفته است. یافته های مرور حاضر نشان می دهد که سازوکارهای یادگیری مبتنی بر خطا هم از سازگاری سریع (مانند تکالیف حرکتی) و هم از تحول شناختی بلندمدت (مانند اکتساب زبان) پشتیبانی می کنند. همچنین، اثربخشی راهبردهای آموزشی مبتنی بر خطا تحت تاثیر ویژگی های یادگیرنده، مانند دانش قبلی و جهت گیری نسبت به خطا قرار دارد. ادغام مراحل خطا و بازخورد صریح در طراحی آموزشی می تواند یادگیری را تقویت کند، مشروط بر اینکه یادگیرندگان در تفسیر و اصلاح اشتباهات خود حمایت شوند. این مقاله با ارائه چشم اندازهای آینده پژوهش در این حوزه و پیشنهادهایی برای کاربرد یافته ها در محیط های آموزشی به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر خطا ، بازخورد آموزشی ، پیش بینی خطا ، اصلاح خطا ، تحول شناختی