بررسی مشکلات مربوط به آموزش کودکان دارای اختلال بیش فعالی در مقطع ابتدایی

بیش فعالی یا اختلال نقص توجه-بیش فعالی (ADHD) یک اختلال روانی-تکاملی است که معمولا در دوران کودکی تشخیص داده می شود و می تواند تا بزرگسالی ادامه یابد. این اختلال با نشانه هایی از عدم توجه، بیش فعالی و رفتارهای تند و تیز مشخص می شود. افراد مبتلا به ADHD ممکن است در تمرکز بر وظایف، تکمیل کارها و تنظیم رفتارهای خود با چالش هایی مواجه شوند. بیش فعالی به طور معمول به دسته های مختلفی تقسیم می شود. نوع اول، نوع عدم توجه است که در آن فرد با مشکلاتی در تمرکز و توجه به جزئیات مواجه است. افراد این نوع معمولا در فعالیت های روزمره خود مانند انجام تکالیف مدرسه، پیگیری گفتگوها و حفظ تمرکز در کلاس درس دچار مشکل می شوند. نوع دوم، نوع بیش فعالی است که در آن فرد تمایل به حرکت زیاد، گفتگو کردن بیش از حد و انجام کارها بدون تفکر قبلی دارد. نوع سوم که به عنوان ترکیبی شناخته می شود، شامل نشانه های هر دو نوع اول و دوم است. تشخیص بیش فعالی معمولا از طریق ارزیابی های جامع روانشناسی و مشاوره توسط روانشناس یا روانپزشک انجام می شود. در این ارزیابی ها، مشاهدات والدین، معلمان و خود فرد مورد نظر قرار می گیرد. جمع آوری تاریخچه رفتاری و ارزیابی توانایی های شناختی نیز بخشی از این فرآیند است. تاخیر در تشخیص و درمان می تواند باعث عوارضی مانند مشکلات تحصیلی، مشکلات اجتماعی و آسیب های روحی شود.