اثر بخشی آموزش مهارتهای پنج عاملی بر انگیزش پیشرفت امیدواری و مقبولیت اجتماعی دانش آموزان متوسطه شهرستان لنجان

هدف پژوهش انجام شده اثر بخشی آموزش مهارتهای مثبت اندیشی پنج عاملی بر انگیزش پیشرفت امیدواری تفکر عاملی و تفکر راهبردی و مقبولیت اجتماعی دانش آموزان متوسطه بود. روش تحقیق در پژوهش انجام شده از نوع کاربردی و نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود. جامعه آماری پژوهش انجام شده شامل تمام دانش آموزان دختر پایه یازدهم مقطع تحصیلی متوسطه شهرستان لنجان بود تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای و به صورت تصادفی به دو گروه ۱۵ نفره کنترل و ۱۵ نفر آزمایش تقسیم شدند پیش آزمون به وسیله پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس (۱۹۷۷) امیدواری اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و مقبولیت اجتماعی مارلو و کراون (۱۹۹۶) اجرا شد و سپس برای گروه آزمایش آموزش مثبت اندیشی پنج عاملی برگرفته از مهارتهای مثبت اندیشی پنج عاملی چم زاده قنواتی (۱۳۹۳)، در ده جلسه شصت دقیقه ای برگزار و پس آزمون برای هر دو گروه اجرا گردید و بعد از تمام شدن جلسه های آموزش مهارت مثبت اندیشی پنج عاملی مجددا توسط پرسشنامه به سنجش انگیزش پیشرفت، امیدواری و مقبولیت اجتماعی در گروه آزمایش پرداخته شد برای تجزیه و تحلیل دادهها در آمار توصیفی و استنباطی از آزمون کواریانس چند متغیره با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۶ استفاده شد. نتایج پژوهش انجام شده نشان داد که آموزش مهارتهای مثبت اندیشی پنج عاملی بر انگیزش پیشرفت، امیدواری و مقبولیت اجتماعی دانش آموزان متوسطه تاثیر داشت به عبارتی آموزش مهارت مثبت اندیشی پنج عاملی سبب افزایش انگیزش پیشرفت، امیدواری و مقبولیت اجتماعی در دانش آموزان گردید با توجه به نتایج پژوهش انجام شده به نظر میرسد که میتوان از آموزش مثبت اندیشی پنج عاملی به عنوان برنامه آموزشی جهت بهبود عملکرد تحصیلی در دانش آموزان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارتهای مثبت اندیشی پنج عاملی ، انگیزش پیشرفت ، امیدواری ، مقبولیت اجتماعی ، دانش آموزان متوسطه