بررسی مقایسه ۱۶ هفته ای دو شیوه تمرینی بر سطوح سرمی گلوکز و p۳۸درزنان نوروپاتیک دیابتی

نوروپاتی محیطی حساس از شایع ترین عوارض دیابت نوع یک و دو است که میتواند نشانه پیشرفت بیماری تلقی شود که بدلیل تغییرات در اعصاب محیطی و پردازش نرونی و حساسیت مرکزی طناب نخاعی ایجاد میشود که باید برای بهبود شرایط این بیماران به فکر چاره بود که تمرینات ورزشی می تواند در درمان این بیماران دیابتی نوع دو موثر واقع شود از این رو هدف این پژوهش تاثیر ۱۶ هفته تمرین هوازی و استقامتی بر گلوکز شاخص مقاومت به انسولین و p۳۸ در زنان مبتلا به دیابت نوع دو و دارای نوروپاتی محیطی بود که ۴۵ زن دیابتی مبتلابه نوروپاتی محیطی با میانگین سنی ۵۲ تا ۵۷ ساله به عنوان نمونه آماری در نظر گرفته شدند که پس از بررسی شاخصهای مورد نظرمان توسط کیتهای مخصوص نتایج تحلیل شده توسط آنالیز واریانس و جهت بررسی معنی داری تغییرات از آزمون تعقیبی Isd نشان دهنده تاثیر مثبت تمرین بر شاخصهای موردمطالعه بود که گلوکز کاهش یافتند این کاهش در تمرین هوازی محسوس تر بود همچنین p۳۸bافزایش یافتند که این افزایش در گروه تمرینات هوازی محسوستر بود.

کلیدواژه ها:

نوروپاتی محیطی دیابت نوع دو ، p۳۸