بررسی نقش میانجی خودمراقبتی در تاثیر شخصیت بر بهزیستی روانشناختی بر اساس روش سوبل

هدف از این تحقیق بررسی نقش میانجی خودمراقبتی در تاثیر شخصیت بر بهزیستی روانشناختی بر اساس روش سوبل است. جامعه پژوهش حاضر دختران ورزشکار شهر همدان می باشند. برای انجام این پژوهش ۳۱۰ دختر ورزشکار از جامعه ی پژوهش به روش نمونه گیری طبقه بندی نظامند انتخاب گردیدند. پژوهش حاضر از نوع همبستگی است. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف، پرسشنامه خودمراقبتی دیابت توبرت و گلاسکو (۲۰۰۲) و پرسشنامه ۵ عاملی ویژگی های شخصیتی نئو است. نتایج نشان داد که مقدار اثر مستقیم شخصیت بر بهزیستی روانشناختی برابر با ۰.۰۴۸، مقدار اثر مستقیم خودمراقبتی بر بهزیستی روانشناختی نیز برابر با ۰.۱۴، مقدار اثر غیرمستقیم شخصیت بر بهزیستی روانشناختی از طریق (مسیر) خودمراقبتی برابر با ۰.۰۵۳۲ و مقدار اثر کل بین این دو متغیر برابر با ۰.۵۳۳۲ بدست آمده و با توجه به آماره ی سوبل برابر با ۲.۲۷۷ و مقدار P-Value کمتر از ۰.۰۵ بوده، لذا شخصیت با میانجی گری خودمراقبتی بر بهزیستی روانشناختی دختران ورزشکار اثر مستقیم داشت.

کلیدواژه ها:

میانجی ، خودمراقبتی ، شخصیت ، بهزیستی روانشناختی ، دختران ورزشکار