خشکسالی در ایران: اطلاعات، واقعیت و کنترل افکار عمومی از طریق فضای سایبر

خشکسالی، پدیده ای همواره عجین با زندگی ایرانیان بوده که در طول تاریخ ایران در برهه های مختلف، بروز داشته است. نیاکان ما برای مقابله با خشکسالی تدابیر گوناگونی از جمله حفر قنات یا ساخت آب انبار داشته اند. به نظر می رسد که امروزه هدایت، اطلاعات خبرپردازی ها و بدین ترتیب کنترل افکار عمومی، به خصوص از طریق فضای سایبر، در جهتی است که رخداد طبیعی و معمول خشکسالی بزرگ نمایی شود. این نوع هدایت اطلاعات را باید از منظر اکوسایبرنتیک دانش اعمال کنترل بر/با زیست بوم نگاه کرد چرا که بزرگ نمایی خشکسالی با ایجاد اضطراب و آشفتگی فکری، امکان تفکر درست و منطقی را سلب می کند. دست کم سه دلیل اصلی برای القای مداوم کمبود آب در کشور وجود دارد: اجرای سند توسعه پایدار ۲۰۳۰، امکان دخالت بیگانگان در امور داخلی به بهانه آب، و اجرای پروژه ایران ۲۰۴۰ و حذف کشاورزی القای مداوم کم آبی و باور این موضوع در اذهان حتی به رغم افزایش نسبی بارش ها در چند سال اخیر، سبب می شود که عامه جامعه بی چون و چرا با سیاست های گوناگون کاهش مصرف آب همراهی کنند تا جایی که مردم به دلیل تکرار مداوم خشکسالی در جریان کنترل اطلاعات سایبری که سعی در کنترل اذهان جامعه دارد، خطر بزرگ حذف کشاورزی را بپذیرند؛ یعنی همان چیزی که با اکوسایبرنتیک و کنترل افکار، در جهت خواست بیگانگان صورت می گیرد و در واقع حکمرانی سایبرنتیکی آنان را از خارج از مرزها، در داخل کشور ما محقق می سازد. این مقاله به موضوع کنترل اطلاعات و حکمرانی سایبرنتیکی آب و خشکسالی پرداخته است.

کلیدواژه ها:

خشکسالی ، ایران ، آب ، کشاورزی ، کنترل ، اطلاعات ، حکمرانی سایبرنتیکی ، اکوسایبرنتیک