بررسی رابطه پریشانی روانشناختی و تاب آوری با کیفیت زندگی در مادران دارای فرزند اتیسم

هدف مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم یکی از حساسترین گروههای اجتماعی به شمار می آیند و مطالعه بر روی سلامت روانی و کیفیت زندگی آنها اهمیت زیادی دارد. هدف از انجام این پژوهش بررسی ارتباط بین پریشانی روانی و تاب آوری با کیفیت زندگی در مادران دارای فرزند اتیسم است. روش پژوهش: روش پژوهش در این مطالعه جامعه آماری شامل تمامی مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم در شهرهای زنجان و اردبیل در سال ۱۴۰۳ بود. نمونه پژوهش شامل ۲۳۲ مادر بود که از طریق روش نمونه گیری در دسترس از مدارس استثنایی از جمله مدرسه طوبی، موسسه کوشان و انجمن خیریه اتیسم در زنجان، و همچنین مرکز توانبخشی کودکان اتیسم فکور و مرکز توانبخشی پاکدل انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی، پرسشنامه پریشانی روانشناختی کسلر و همکاران و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون استفاده شد. داده های به دست آمده با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استاندارد در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل گردیدند. یافته ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد بین پریشانی روانشناختی با کیفیت زندگی در مادران دارای فرزند اتیسم رابطه منفی و معناداری وجود دارد و بین تاب آوری با کیفیت زندگی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز حاکی از آن بود که پریشانی روانشناختی و تاب آوری می توانند کیفیت زندگی را در مادران دارای فرزند اتیسم پیش بینی کنند. نتیجه گیری: با فراهم کردن مداخلات درمانی مبتنی بر پریشانی روانشناختی و تقویت تاب آوری می توان بهبود کیفیت زندگی در مادران دارای فرزند اتیسم فراهم نمود.

کلیدواژه ها:

پریشانی روانشناختی ، تاب آوری کودکان اتیسم ، کیفیت زندگی ، مادرانه