امکان سنجی و بایسته های جرم انگاری عدم وفاداری زوجین در نظام حقوقی ایران

عدم وفاداری زوجین به عنوان یکی از چالشهای اساسی نهاد خانواده در جوامع مختلف از جمله ایران، مطرح است. با گسترش شبکه های اجتماعی و پیام رسانها خیانت عاطفی به یکی از عوامل اصلی اختلافات خانوادگی در ایران تبدیل شده است. بر اساس گزارشهای غیر رسمی حدود ۲۵٪ از پرونده های طلاق در شهرهای بزرگ ایران در سال ۱۴۰۲ به رفتارهای دیجیتال مرتبط با خیانت نسبت داده شده اند. در نظام حقوقی ایران با توجه به ریشه های فقهی و شرعی قوانین، جرم انگاری برخی مصادیق عدم وفاداری، مانند زنا سابقه ای طولانی دارد. اما پرسش اصلی این است که آیا جرم انگاری گسترده تر عدم وفاداری، زوجین شامل رفتارهای غیر جنسی مانند خیانت عاطفی در چارچوب حقوق ایران امکان پذیر و مطلوب است؟ این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و توجه به مبانی فقهی حقوقی اجتماعی و فرهنگی، با هدف بررسی امکان سنجی فقهی، قانونی و اجرایی جرم انگاری عدم وفاداری، در پی تبیین حدود و ثغور مشروع و ممکن دخالت کیفری در این حوزه است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که با وجود برخی ملاحظات حمایتی، جرم انگاری مطلق عدم وفاداری با چالشهای جدی در دو حوزه تقنین از جمله اصل قانونی بودن جرم و محدودیتهای فقهی و اجرا (نظیر مشکلات اثبات تعارض با حریم خصوصی و خطر سوءاستفاده قضایی مواجه است. از اینرو، مداخله کیفری در این زمینه تنها در چارچوبی محدود با رعایت اصول حقوقی و بایسته های سیاست جنایی معقول قابل توجیه خواهد بود

کلیدواژه ها:

جرم انگاری ، عدم وفاداری ، زوجین ، طلاق ، نظام حقوقی ایران