اثر بخشی آموزش مبتنی بر رویکرد واقعیت درمانی بر تعلل ورزی تحصیلی و خود پنداره تحصیلی نوجوانان دارای افت تحصیلی

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر بخشی آموزش مبتنی بر رویکرد واقعیت درمانی بر تعلل ورزی تحصیلی و خودپنداره تحصیلی در نوجوانان دارای افت تحصیلی بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه نهم مدارس دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که به صورت هدفمند ۳۰ نفر از دانش آموزان دارای افت تحصیلی شناسایی و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر کدام ۱۵ نفر) جای داده شدند. گروه آزمایش، در طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای، تحت آموزش واقعیت درمانی بر اساس الگوی ویلیام گلسر قرار گرفت در حالی که گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکردند ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تعلل ورزی تحصیلی سولومون و راثبلوم (۱۹۸۴) و پرسشنامه خودپنداره تحصیلی یسنچن (۲۰۰۳ بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش واقعیت درمانی باعث کاهش معنادار تعلل ورزی تحصیلی و افزایش خودپنداره تحصیلی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد .(۰۰۰۱>p) یافته ها حاکی از اثر بخشی مداخله واقعیت درمانی در بهبود عملکرد تحصیلی نوجوانان افت تحصیلی بوده و میتواند در محیط مدرسه توسط مشاوران مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، تعلل ورزی تحصیلی ، خودپنداره تحصیلی ، افت تحصیلی ، نوجوانان