نقش سامانه های آموزش هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی در ارتقاء خودتنظیمی و انگیزش یادگیری

این بررسی سیستماتیک تلاقی رو به رشد کاربردهای هوش مصنوعی و یادگیری خودتنظیمی را در سامانه های آموزش هوشمند بررسی می کند. با هدف ترکیب مطالعات تجربی ما از یک رویکرد کیفی برای بررسی دقیق نقش هوش مصنوعی در پشتیبانی از فرآیندهای یادگیری خودتنظیمی استفاده کردیم. از طریق یک فرآیند انتخاب دقیق با رعایت دستورالعمل های PRISMA، ۱۴ مطالعه متمایز را شناسایی کردیم که از برنامه های هوش مصنوعی از جمله چت، بات ها، سیستم های بازخورد تطبیقی، بازی های جدی و کتاب های الکترونیکی برای حمایت از استقلال دانشجویان استفاده می کردند. یافته های ما چشم اندازی ظریف را نشان می دهد که در آن هوش مصنوعی پتانسیل تسهیل مراحل پیش بینی عملکرد و تامل در یادگیری خودتنظیمی را نشان می دهد، اما همچنین برجسته می کند که آیا این آژانس انسان محور است یا هوش مصنوعی محور که منجر به تغییراتی در مدل یادگیری خودتنظیمی می شود. این بررسی بر ضرورت ادغام متعادل هوش مصنوعی تاکید می کند و تضمین می کند که مزایای فناوری بدون تضعیف خودکارآمدی دانشجویان مهار می شوند. پیامدهای این امر آینده ای را نشان می دهد که در آن هوش مصنوعی رشته ای بافته شده در تار و پود یادگیری خودتنظیمی آموزش عالی است و خواستار تحقیقات بیشتر برای بهینه سازی این هم افزایی است.

کلیدواژه ها:

سامانه های آموزش هوشمند ، هوش مصنوعی ، خودتنظیمی ، انگیزش یادگیری