اثر بخشی آموزش غنی سازی روابط مبتنی بر رویکرد هیجان مدار بر سبک های حل تعارض، بخشایشگری و صمیمیت زناشویی در زنان دارای مشکلات خانوادگی

هدف پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی آموزش غنی سازی روابط مبتنی بر رویکرد هیجان مدار بر سبک های حل تعارض، بخشایشگری و صمیمیت زناشویی در زنان دارای مشکلات خانوادگی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان دارای مشکلات خانوادگی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اراک بود که با استفاده از روش نمونه گیری غیر تصادفی در دسترس ۳۰ نفر از زنان دارای مشکلات خانوادگی انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵) نفر و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ۸ جلسه آموزش غنی سازی روابط زوجی هیجان مدار به صورت یک جلسه در هفته و هر جلسه به مدت ۹۰ دقیقه ای، به عنوان مداخله درمانی دریافت نمودند. به منظور گردآوری اطلاعات پژوهش از پرسشنامه سبک های حل تعارض رحیم (۱۹۸۳)، پرسشنامه بخشش زناشویی پولارد و همکاران (۱۹۹۸)، صمیمیت باگاروزی (۲۰۰۱) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس تک متغیره استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد آموزش اثر بخشی غنی سازی روابط مبتنی بر رویکرد هیجان مدار بر سبک های حل تعارض، بخشایشگری و صمیمیت زناشویی در زنان دارای مشکلات خانوادگی اثربخش است.

کلیدواژه ها:

غنی سازی روابط ، رویکرد هیجان مدار ، سبک های حل تعارض ، بخشایشگری ، صمیمیت زناشویی