پیش بینی خودکارامدی تحصیلی بر اساس سبک حل مساله و سبک های تفکر دانش آموزان دوره ابتدایی شهر نیشابور

هدف پژوهش حاضر پیش بینی خودکارامدی تحصیلی بر اساس سبک حل مساله و سبک های تفکر دانش آموزان دوره ابتدایی شهر نیشابور بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. در این پژوهش جامعه آماری کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی شهر نیشابور بودند که در سال تحصیلی ۴۰۲-۴۰۳ مشغول به تحصیل بودند که تعداد آنها حدود ۱۴۰۰ نفر می باشد. نمونه پژوهش مشتمل بر ۳۰۰ نفر از دانش آموزان این دوره بود که برای انتخاب آنها از روش نمونه گیری خوشه ای استفاده شد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان-جینکز (۱۹۹۹)، سبک های تفکر استرنبرگ و واگنر (۱۹۹۹) و حل مسئله هپنر و پترسن (۱۹۸۲) بود. با استفاده از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه، نتایج پژوهش نشان دادند که بین سبک تفکر اجرایی، سبک تفکر کلی نگر، سبک تفکر برون نگر و سبک تفکر آزاد اندیش باخودکارامدی تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت معنی داری وجود داشت. بین سبک حل مسئله در زمینه اعتماد به حل مسائل و گرایش- اجتناب با خودکارامدی تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت معنی داری مشاهده شد. متغیرهای سبک برون نگر، سبک تفکر کلی نگر، سبک تفکر اجرایی، سبک حل مسئله در زمینه اعتماد به حل مسائل و سبک تفکر آزاد اندیش به ترتیب پیش بینی کننده خودکارامدی تحصیلی دانش آموزان بودند. بنابراین احساس خودکارآمدی افراد را قادر می سازد تا با استفاده از مهارت ها در برخورد با موانع، کارهای فوق العاده ای انجام دهند.

کلیدواژه ها:

سبک تفکر و سبک حل مسئله ، خودکارامدی تحصیلی