اثر بخشی درمان شناختی-رفتاری بر سازگاری فردی والدین،کاهش وسواس فکری و تکانشگری مادران دارای کودکان با تاخیر حرکتی رشدی

پژوهش حاضر با هدف درمان شناختی-رفتاری بر سازگاری فردی والدین،کاهش وسواس فکری و تکانشگری مادران دارای کودکان با تاخیر حرکتی رشدی انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه کودکان با تاخیر حرکتی رشدی می باشند. روش نمونه گیری به شیوه در دسترس بوده و تعداد ۳۰ نفرکه نمرات آنها یک انحراف پایین تر از میانگین در پرسشنامه وسواس فکری (هاجسون و راکمان ،۱۹۹۷) ، سازگاری فردی (بل و همکاران،۱۹۹۶)و تکانشگری (بارت،۱۹۹۱)در مرحله پیش آزمون است را انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه کنترل(۱۵ نفر) جایگزین شدند. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار اماری SPSS۲۳ و روش تحلیل کواریانس چند متغیره و تک متغیره مورد بررسی قرار گرفت. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که نزدیک به ۱/۷۴ درصد از تفاوت های فردی در افزایش سازگاری،۸۷ درصد از تفاوت های فردی در بهبود مولفه های وارسی، تمیزی، کندی، شک وسواسی و ۷۷ درصد از تفاوت های فردی در بهبود مولفه های تکانشگری عدم برنامه ریزی، تکانشگری حرکتی، تکانشگری شناختی و نمره کل در دو مرحله پژوهش به تفاوت بین دو گروه مربوط است (۰۱/۰>P).با توجه به نتایج باید گفت که آموزش رمان شناختی-رفتاری توانسته است بر کاهش وسواس فکری و تکانشگری مادران با تاخیر حرکتی رشدی موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

سازگاری فردی والدین ، کاهش وسواس فکری ، تکانشگری