رابطه ذهن آگاهی و تاب آوری با امید به زندگی در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر

سندروم روده تحریک پذیر، بیماری مزمنی است که بر کار، سبک زندگی و سلامت اجتماعی تاثیرگذار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین ذهن آگاهی و تاب آوری با امید به زندگی در بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر صورت گرفت. در این مطالعه نمونه گیری به صورت سرشماری انجام شد و کلیه بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر که از بهمن ماه سال ۱۳۹۴ الی شهریور ماه سال ۱۳۹۵ به درمانگاه گوارش امام رضا(ع) در شهر کرمانشاه(۱۰۰ نفر) مراجعه کردند، مورد مطالعه قرار گرفتند. در این پژوهش از سه پرسشنامه استفاده شد که عبارتند از مقیاس پنج وجهی ذهن آگاهی بائر و همکاران (۲۰۰۶)، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون( ۲۰۰۳) و مقیاس امید به زندگی بزرگسالان اشنایدر(۲۰۰۵). پژوهش از نوع همبستگی و با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انجام شد. براساس نتایج حاصل از آزمون فرضیه اول پژوهش، بین مولفه های ذهن آگاهی و امید به زندگی در بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاصل از آزمون فرضیه دوم حاکی از آن است که رابطه مثبت و معناداری بین تاب آوری و امید به زندگی در بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر وجود دارد. به علاوه نتایج حاصل از آزمون فرضیه دوم نشان می دهد که امید به زندگی را می توان بر مبنای ذهن آگاهی و تاب آوری پیش بینی کرد. با توجه به نقش عوامل روان شناختی تاب آوری و مهارت های ذهن آگاهی بر افزایش امید در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر، لزوم بکارگیری روش های موثر و نوین روان درمانی در کاهش نشانه های بیماری بسیار بااهمیت می نماید که البته به همراه درمان های دارویی می تواند به بهزیستی جسمانی و روان شناختی افراد مبتلا کمک کند.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، تاب آوری ، امید به زندگی