کاربرد کودهای زیستی، رویکردی برای اصلاح مراتع و افزایش تولید علوفه

هدف: کمبود علوفه و چرای مفرط دام سبب تخریب فزاینده مراتع شده و از طرفی مسائل زیست محیطی، تهدید سلامت اکوسیستم ها و کاهش تنوع زیستی ناشی از مصرف نهاده های شیمیایی برای جبران این کمبود غیرقابل انکار می باشند. برای این منظور استفاده از کودهای زیستی در سطح مراتع به عنوان یک جایگزین ضروریست. لذا، مطالعه حاضر به بررسی انواع کودهای زیستی و اثرات شان می پردازد. یافته ها: کودهای زیستی می توانند عناصر غذایی خاک را از فرم غیر قابل دسترس برای گیاه به فرم قابل دسترس تبدیل کنند و سبب توسعه سیستم ریشه و جوانه زنی بهتر بذور گردند. این کودها منحصرا به مواد آلی بدست آمده از بقایای گیاهی، کودهای دامی و غیره اطلاق نمی شود، بلکه انواع مختلفی از قارچ ها و باکتری های زنده ای را نیز شامل می شوند که توانایی سنتز هورمون های تحریک کننده رشد، تثبیت نیتروژن، افزایش جذب فسفات و سایر عناصر غذایی را از خاک دارند. در واقع، کودهای زیستی، مواد نگهدارنده ای با جمعیت متراکم یک یا چند موجود زنده مفید خاکزی و یا فرآورده های متابولیکی حاصل از این موجودات هستند که جهت تامین عناصر غذایی مورد نیاز گیاهان در اکوسیستم های زراعی و مرتعی به کار می روند. جهت گیری برای پژوهش های آینده: گنجاندن مصرف کودهای بیولوژیک در مراتع می تواند علاوه بر افزایش عملکرد علوفه به بهبود کیفیت آن منجر شود. حتی به دلیل وجود تنش های مختلف محیطی و آلودگی خاک برخی مراتع کشورمان به فلزات سنگین، استفاده از برخی باکتری ها و قارچ های میکوریزا می تواند سبب افزایش عملکرد کمی و کیفی علوفه تولیدی شود. نتیجه گیری: زیان های اقتصادی و زیست محیطی ناشی از مصرف بی رویه کودهای شیمیایی، در نظر گرفتن جایگزین مناسب برای این کودها را ایجاب می کند. رویکرد استفاده از کودهای زیستی با رعایت اصول اکولوژیک، سبب ایجاد تعادل در محیط زیست، بهبود کیفی علوفه و همچنین فراهم نمودن زمینه بهره وری برای مدت زمان طولانی تری می شود.

کلیدواژه ها:

تولید علوفه ، کودهای بیولوژیک ، مرتعداری ، میکروارگانیسم های مفید خاکزی