بررسی تاثیر آمینو اسید، جلبک دریایی و زمان محلول پاشی بر عملکرد، اجزای عملکرد و ویژگی های فیتو شیمیایی گیاه دارویی ریحان

هدف: این تحقیق با هدف بررسی تاثیر امینو اسید، جلبک دریایی و زمان محلولپاشی بر عملکرد، اجزای عملکرد و ویژگی های فیتوشیمیایی گیاه دارویی ریحان در استان مازندران اجرا گردید. روش کار: در این پژوهش اثر محلولپاشی عصاره جلبک دریایی با غلظت های ۱، ۲ و ۳ میلی لیتر و اسید آمینه با غلظت ۵/۱ و ۳ میلی لیتر به همراه شاهد بر ویژگی های فیتوشیمیایی و مورفوفیزیولوژیکی گیاه ریحان بررسی شد. آزمایش بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با ۳ تکرار انجام شد. محلول پاشی در ۲ مرحله و به فاصله زمانی ۱۰ روز یکبار پس از سبز شدن بذور انجام شد. نتایج: کاربرد مخلوط کودهای جلبک دریایی و آمینو اسید در مرحله ۱۲ برگی با ۱۲.۰۶ گرم در بوته، نسبت به سایر تیمارها، بیشترین وزن خشک ریشه را به همراه داشته و کمترین مقدار در تیمار عدم مصرف با ۷.۳۶ گرم در بوته بدست آمد. مخلوط کودهای جلبک دریایی و آمینو اسید در مرحله ۱۲ برگی بیشترین عملکرد اسانس را(۲۰.۷۳ میلی لیتر در بوته) داشته است. تیمار کودی ترکیبی توانسته نسبت به عدم مصرف تا ۱۷ درصد باعث بهبود عملکرد اسانس گردد. نسبت ریشه به اندام هوایی تحت تاثیر تیمارهای مختلف قرار نگرفته و اثر معنی داری را از خود نشان نداد و تمام تیمارها در یک سطح آماری قرار گرفتند. نتیجه گیری: یافته ها نشان داد محلولپاشی با آمینواسید، عصاره جلبک دریایی و آمینواسید + عصاره جلبک دریایی نقش مهمی در بهبود صفات کمی و کیفی ریحان داشته و سبب بهبود فاکتورهای اندازه گیری شدند.

کلیدواژه ها:

آمینو اسید ، جلبک دریایی ، ریحان