بررسی تطبیقی مقررات بیمه در ایران با مبانی فقهی و حقوقی ضمان

رعایت فلسفه بیمه در ایجاد تامین برای افرادی که در معرض زیان ناشی از وقوع حادثه اند و خودداری از استفاده افرادی که فاقد نفع بیمه ای اند ایجاب می نماید که نفع بیمه ای نه تنها در هنگام انعقاد قرارداد بلکه در هنگام وقوع حادثه نیز لازم باشد. چنانچه شخصی در هنگام عقد نفع بیمه ای داشته ولی متعاقبا این نفع را از دست داده، دلیلی برای استفاده از بیمه نخواهد داشت. بیمه به عنوان صنعتی گسترده که از ابزارها و مکانیسم های مختلفی در جهت ایجاد آرامش روحی و روانی حائز اهمیت می باشد این صنعت بدون در نظر گرفتن قوانین وابسته به آن هرگز نمی تواند موفق عمل نماید، به عبارت دیگر قوانین بیمه، خود عاملی در جهت اعتماد مردم و شرکت ها به آن شده، و آنها را ترغیب به سرمایه گذاری در صنعت بیمه می نماید. از سوی دیگر قوانین اسلامی نیز که به جهت رفاه و امنیت روحی و جسمی مسلمین وضع شده، در بسیاری از زوایا و ابعاد دارای وجوه مشترک با بیمه دارد به گونه ای که با مطالعه قواعد فقهی، عقد ضمان، هبه متوجه آن خواهیم شد که بسیاری از فقها در قریب به اتفاق موضوعات با بیمه و اقسام آن موافق می باشند هرچند وجود برخی از قواعد فقهی که با برخی از اقسام آن مخالفت می ورزند ولی در مجموعه می توان قوانین فقهی را از عناصر موثر در تنظیم قوانین حقوقی بیمه به شمار آورد. که می توان در این تحقیق به سوالات زیر پاسخ داد که عبارتند از: آیا بیمه با مبانی فقهی و حقوقی ضمان سازگار است؟ تفاوت ها و شباهت های مقررات بیمه در ایران با مبانی فقهی و حقوقی ضمان

کلیدواژه ها:

بیمه ، مبانی فقهی ، مبانی حقوقی ، ضمان ، قوانین اسلامی