اثربخشی برنامه صالح یت هیجانی بر کفایت اجتماع ی و همدل ی هیجانی نوجوانان

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش صلاحیت هیجانی بر کفایت اجتماعی و همدلی هیجانی نوجوانان انجام شد. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر در برگیرنده کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند. با عنایت به نیمه آزمایشی بودن طرح، نمونه های به حجم ۳۰ نفر با توجه به معیارهای شمول از بین افراد جامعه آماری به صورت در دسترس انتخاب شدند. اعضای نمونه به صورت جایگزینی تصادفی ساده در دو گروه آزمایش (۱۵) نفر و گواه (۱۵) نفر قرار گرفتند. سپس، شرکت کنندگان گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش صلاحیت هیجانی شرکت کردند؛ در حالیکه اعضای گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکردند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه کفایت اجتماعی پرندین و همکاران (۱۳۸۵) و مقیاس همدلی هیجانی مهرابیان و اپستاین (۱۹۷۲) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد آموزش صلاحیت هیجانی تاثیر معناداری بر همدلی هیجانی دارد؛ اما آموزش صلاحیت هیجانی تاثیر معناداری بر کفایت اجتماعی نداشت. بنابراین، به نظر می رسد این مداخله برای بهبود همدلی هیجانی دانش آموزان دختر کاربردی است.

کلیدواژه ها:

صلاحیت هیجانی ، کفایت اجتماعی ، همدلی هیجانی ، نوجوانان