بررسی تاثیر رواندرمانی تحلیلی-کارکردی بر رابطه والد-فرزندی مادران دارای فرزند کم توان ذهنی در شهرستان لنجان در سال ۱۴۰۳

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رواندرمانی تحلیلی-کارکردی بر رابطه والد-فرزندی مادران دارای فرزند کم توان ذهنی در شهرستان لنجان سال ۱۴۰۳ انجام شده است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه مادران دارای فرزند کم توان ذهنی شهرستان لنجان که فرزندشان در موسسه توانبخشی شفا تحت آموزش قرار داشتند بود. در این پژوهش از روش نمونه گیری هدفمند استفاده شد. براساس معیارهای ورود و خروج پژوهش، تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. آزمودنی های گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای را دریافت نمودند؛ اما آزمودنی های گروه کنترل در این برنامه شرکت نداشتند. لازم به ذکر است که ابزار مورد استفاده در پژوهش حاضر عبارت بودند؛ از پرسشنامه ی رابطه والد-فرزندی (پیانتا، ۲۰۱۱). داده ها با استفاده از نسخه ۲۳ نرم افزار SPSS و از طریق آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل نشان داد؛ که رواندرمانی تحلیلی-کارکردی بر رابطه والد-فرزندی مادران دارای فرزند کم توان ذهنی در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون تاثیرگذار بوده است و تغییرات گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل از نظر آماری معنادار هستند (P < ۰.۰۵). همچنین درمان بر مولفه های رابطه والد-فرزندی (تعارض، صمیمیت، وابستگی) معنادار بوده است.

کلیدواژه ها:

رواندرمانی تحلیلی-کارکردی ، رابطه والد-فرزندی ، مادران دارای فرزند کم توان ذهنی