تاثیر روانشناسی مثبتگرا بر روی روابط والد - فرزند در مادران دارای فرزند اتیسم

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی روانشناسی مثبت گرا بر روی روابط والد- فرزندی در مادران دارای فرزند اتیسم انجام گرفته است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری را تمامی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال اتیسم شهر همدان تشکیل دادند. تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش وکنترل( هرگروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. در این تحقیق از پرسشنامه روابط والد- فرزندی پیانتا (۱۹۹۴ .) استفاده شد مداخله روانشناسی مثبت گرا به مدت ۸ جلسه (هر جلسه ۲ ساعت) در مورد گروه آزمایش اجرا شد؛ اما گروه کنترل هیچ گونه مداخلهای دریافت نکردند. دادهها در قالب مشخصههای آمار توصیفی و روش تحلیل واریانس با اندازههای مکرر تک متغیری و چند متغیری توسط نرم افزار آماری spss در سطح معنادارای۰۱/۰ تجزیه و لیلا نیکنام۱ ،سیده رقیه حسینی ۲ ،مجید انصاری ۳ و صبا سلطانی۴

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت ، روابط والد - فرزند ، اتیسم ، پرسشنامه ، آمار توصیفی ، تحلیل واریانس