گردشگری مذهبی؛ محرک ارتباطات بین فرهنگی

گردشگری ناشی از سفرهای زیارتی در عصر ما به طور گسترده ای به شکل گردشگری مذهبی توسعه یافته است. سالانه حدود سیصد میلیون زائر به مکان های مذهبی ادیان مختلف مانند مسیحیت، اسلام، هندوئیسم، بودیسم، یهودیت و زرتشت سفر می کنند. این مکان های مقدس، که آثار مذهبی و رویدادهای آیینی را ترویج می دهند، نه تنها جاذبه های گردشگری، بلکه به عنوان میراث فرهنگی نیز شناخته می شوند و به انگیزه ای برای سفر تبدیل می گردند. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش گردشگری در ارتباطات میان فرهنگی تحت تاثیر دین پرداخته و اهمیت گردشگری مذهبی را در شکل گیری فرهنگ های ملی و فراملی مورد تاکید قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد تداوم فرهنگی که از دین نشات می گیرد، به ابزاری کلیدی برای فعالیت های اجتماعی تبدیل شده است و این امر پیامدهای مادی و معنوی مهمی برای نهادهای مذهبی دارد. ازاین رو گردشگری مذهبی یک شکل اساسی از گردشگری فرهنگی است و در آن رویدادهای مذهبی برای جذب بیشتر بازدیدکنندگان به کار می روند. همچنین بررسی نمونه های مورد مطالعه نشان از ارتباطی مستقیم بین تفاوت های فرهنگی و فاصله مکانی دارد، به طوری که کشورهای همسایه با پیشینه فرهنگی و دینی مشترک تمایل بیشتری به تعاملات میان فرهنگی دارند. بنابراین، رویدادهای مذهبی می توانند فرصت هایی برای انتقال دیدگاه ها، ارزش ها و ریشه های فرهنگی خود به دیگران در سطح جهانی ایجاد کنند. در نتیجه اماکن مذهبی در مقیاس ملی و فراملی به عنوان یک فضای واسط میان فرهنگی به تعامل تقابل ها پرداخته و راهی جدید برای شناخت خود از این طریق فراهم می آورند.

کلیدواژه ها:

مذهب ، گردشگری ، گردشگری مذهبی ، فرهنگ ، همگرایی فرهنگی