رابطه سبک های تفکر و کمال گرایی تحصیلی دانشجویان روانشناسی: نقش میانجی خودنظم دهی

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین سبک تفکر (قانون گذارانه، اجرایی و قضایی) و کمال گرایی تحصیلی با نقش میانجی خودنظم دهی در دانشجویان روانشناسی دانشگاه آزاد تنکابن انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر گردآوری اطلاعات جزو پژوهش های همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان رشته روانشناسی (کلیه مقاطع) دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به تعداد ۵۴۱ نفر بود. از بین جامعه آماری پژوهش ۳۸۵ دانشجو با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. از بین ۳۸۵ پرسشنامه ۳۴۲ پرسشنامه به صورت صحیح بازگردانده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سبک های تفکر استرنبرگ و واگنر (۱۹۹۱)، پرسشنامه کمال گرایی هیل (۲۰۰۴) و پرسشنامه خودنظم بخشی تحصیلی (SRQ-A) بودند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. نتایج نشان داد خودنظم دهی در رابطه بین سبک تفکر (قانون گذارانه، اجرایی و قضایی) و کمال گرایی تحصیلی در دانشجویان نقش میانجی را ایفا می کند. همچنین نتایج نشان داد رابطه بین سبک های تفکر اجرایی و قضایی با کمال گرایی تحصیلی منفی؛ رابطه بین سبک های تفکر قانون گذارانه، اجرایی و قضایی با خودنظم دهی مثبت و رابطه خودنظم دهی با کمال گرایی تحصیلی منفی به دست آمد. دانشجویانی که بهتر می توانند خود را مدیریت و تنظیم کنند، به جای تمرکز بر دستیابی به استانداردهای غیرواقعی و سختگیرانه، بر روی فرآیند یادگیری و پیشرفت تدریجی تمرکز می کنند. این توانایی نه تنها به بهبود سلامت روانی آنها کمک می کند، بلکه به کاهش استرس و اضطراب ناشی از کمال گرایی نیز منجر می شود.

کلیدواژه ها:

سبک تفکر قانون گذارانه ، سبک تفکر اجرایی ، سبک تفکر قضایی ، کمال گرایی تحصیلی ، خودنظم دهی