کاربرد واقعیت ترکیبی در بازتوانی عملکردهای شناختی در بیماران دچار آسیب مغزی خفیف تا متوسط: فرصت های نوین در توانبخشی روانی-عصبی

آسیب مغزی خفیف تا متوسط یکی از اختلالات شایع در حوزه عصب روانشناسی است که منجر به اختلال در عملکردهای شناختی نظیر حافظه کاری، توجه، و عملکرد اجرایی می شود. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی فناوری واقعیت ترکیبی در بازتوانی شناختی بیماران مبتلا به این نوع آسیب ها بود. این مطالعه به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. نمونه شامل ۳ بیمار با آسیب مغزی خفیف تا متوسط بود که به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ هفته در ۶۱ جلسه توانبخشی شناختی با واقعیت ترکیبی شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل تحت مداخلات سنتی قرار گرفت. برای ارزیابی عملکرد شناختی، از آزمون های حافظه عددی و فضایی وکسلر، عملکرد پیوسته و دسته بندی کارتهای ویسکانس استفاده شد. نتایج نشان داد که گروه آزمایش در پس آزمون نسبت به پیش آزمون و نیز در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در عملکردهای شناختی داشت. بازخوردهای کیفی بیماران نیز نشان داد که محیط واقعیت ترکیبی بی موجب افزایش انگیزه، تمرکز و مشارکت فعال تر در فرآیند درمان شد. یافته های این مطالعه بر ضرورت به کارگیری فناوری های نوین تعاملی در توانبخشی شناختی تاکید دارد و پیشنهاد می کند واقعیت ترکیبی به عنوان ابزار موثر و انگیزشی در کنار روش های سنتی درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واقعیت ترکیبی ، بازتوانی شناختی ، آسیب مغزی خفیف تا متوسط ، توانبخشی روانی عصبی ، عملکردهای اجرایی و توجه