بررسی نحوه انعقاد قراردادهای پیش فروش ساختمانی و ساز در بستر نظام حقوقی ایران

افزایش جمعیت ایران در دهه های اخیر، همراه با محدودیت فضاهای شهری، نیاز به مسکن را به یکی از مسائل اساسی تبدیل کرده است. در این راستا، پیش فروش ساختمان به عنوان یک پدیده حقوقی رایج شده که موجب تعامل میان سازندگان و خریداران در قالب قراردادهای خاص گردیده است. در این قرارداد، پیش فروشنده متعهد به ساخت و تحویل ساختمان، و پیش خریدار متعهد به پرداخت هزینه طبق توافق می شود. این نوع قرارداد در فقه اسلامی به طور مستقل بررسی نشده، اما حقوقدانان ایرانی به تحلیل آن پرداخته اند. در سال ۱۳۸۳، قانون پیش فروش ساختمان تصویب شد تا چارچوب قانونی مشخصی برای این تعامل حقوقی ایجاد کند. این قرارداد تحت ماده ۱۰۱ قانون مدنی به عنوان قرارداد خصوصی معتبر شناخته شده و برخی آن را در قالب «تعهد به بیع» یا «قولنامه» دسته بندی کرده اند. همچنین، پیش فروش ساختمان به صورت بیع معلق نیز در نظام حقوقی ایران بدون اشکال تلقی می شود. این پایان نامه تلاش دارد ماهیت این قرارداد را بررسی و آن را با سایر انواع قراردادها مقایسه کند.

کلیدواژه ها:

قرارداد پیش فروش ساختمان ، بیع ، موجود بودن مورد معامله ، قولنامه ، تعهد به قرارداد