نابرابری فضایی و آسیبهای اجتماعی نوپدید بازآفرینی شهری به مثابه راه حل یا بازتولید مسئله؟

نابرابری فضایی یکی از چالشهای بنیادین کلان شهرهاست که با شکل گیری و گسترش آسیبهای اجتماعی نوپدید پیوندی ساختاری دارد در این میان بازآفرینی شهری که در ظاهر با هدف احیای بافتهای فرسوده، ارتقای کیفیت زندگی و توسعه پایدار طراحی می شود در عمل می تواند به عاملی برای بازتولید نابرابری ها و تعمیق گسستهای اجتماعی بدل شود. این مقاله با تمرکز بر تجربه بازآفرینی در مناطق مختلف شهری جنوب غرب تهران به این پرسش می پردازد که آیا بازآفرینی شهری می تواند به کاهش آسیبهای اجتماعی کمک کند یا خود به مثابه سازوکاری برای جابه جایی و پنهان سازی مسائل اجتماعی عمل می کند. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و به روش مصاحبه نیمه ساختاریافته با کارشناسان، شهری کنشگران اجتماعی و ساکنان محلات بازآفرینی شده انجام شده است. یافته ها حاکی از آن است که در فقدان مشارکت موثر و معنادار جامعه محلی پروژه های بازآفرینی اغلب منجر به جابه جایی جمعیتی، طرد فضایی و تضعیف انسجام اجتماعی در سطح محله می شوند. بر این اساس مقاله استدلال می کند که در غیاب رویکردی مبتنی بر عدالت، فضایی بازآفرینی شهری نه تنها به حل آسیبهای اجتماعی منجر نمی شود بلکه به تداوم و تشدید آنها در بستری جدید یاری می رساند.

کلیدواژه ها:

نابرابری ، فضایی بازآفرینی شهری ، آسیبهای اجتماعی ، نوپدید ، طرد فضایی ، انسجام اجتماعی