اولویت بندی سیاست های موثر بر توسعه مبتنی بر حمل و نقل انبوه در شهری: مطالعه موردی اصفهان

توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی به عنوان رویکردی کارآمد در مدیریت چالش های شهری از جمله ازدحام ترافیک، آلودگی زیست محیطی و پراکندگی نامناسب کاربری های زمین شناخته شده است. مطالعه تجربیات شهرهای دنیا نشان می دهد که برنامه ریزی مناسب در محیط اطراف ایستگاه های مترو می تواند تاثیر بسزایی بر رفتار سفر شهروندان داشته باشد و به کاهش تراکم ترافیک و آلودگی هوا کمک کند. پژوهش حاضر، با استفاده از روش های فرایند تحلیل سلسله مراتبی و تکنیک دلفی، به اولویت بندی سیاست هایی که منجر به بهبود سیاست های توسعه مبتنی بر حمل و نقل می شوند، پرداخته است. بدین منظور، ابتدا عوامل کلیدی موثر در توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی شناسایی و دسته بندی می شوند. سپس، با بهره گیری از نظرات خبرگان و متخصصان در قالب پانل دلفی، اهمیت نسبی هریک از عوامل مشخص شده و ساختار سلسله مراتبی معیارها و زیرمعیارها تدوین می گردد. در ادامه، از طریق مقایسات زوجی، وزن هر معیار و زیرمعیار با استفاده از نرم افزار Expert Choice محاسبه و در نهایت، سیاست های پیشنهادی با توجه به وزن های به دست آمده و اولویت بندی صورت گرفته، سیاست مناسب در راستای ارتقای توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی انتخاب می شود. در این راستا، کلان شهر اصفهان به عنوان یکی از مهم ترین شهرهای تاریخی و صنعتی ایران که با چالش های جدی آلودگی هوا و ترافیک شهری مواجه است، به عنوان مطالعه موردی این پژوهش انتخاب گردید. یافته های این مطالعه نقش مهمی در بهینه سازی تصمیم گیری های سطح کلان در حوزه حمل و نقل و توسعه پایدار شهری ایفا می کند. همچنین، بهره گیری از نتایج پژوهش حاضر می تواند به عنوان ابزاری کلیدی برای تحقق شهر پایدار در سایر کلان شهرها مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی ، فرایند تحلیل سلسله مراتبی ، پانل دلفی ، سیاست گذاری ، سیستم انبوه بر مترو