اثربخشی درمان شناختی - رفتاری بر اضطراب اجتماعی و افسردگی دانش-آموزان دارای اختلال نقص توجه

هدف از این پژوهش تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر اضطراب اجتماعی و افسردگی دانش آموزان دارای اختلال نقص توجه بود. روش پژوهش یک نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه پژوهش کلیه دانش آموزان دارای اختلال نقص توجه مشغول به تحصیل در مدارس مقطع متوسطه اول شهر گرگان در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۲-۰۳ بودند که از بین آنها تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت درمان گروهی شناختی رفتاری قرار گرفتند. ابزارگردآوری داده ها شامل پرسشنامه های اضطراب اجتماعی نوجوانان (SASA، پاکلک و ویدک، ۲۰۰۸) و افسردگی کواکس و بک (KBDI، کواکس و بک، ۱۹۷۷) بود. داده ها با تحلیل کوواریانس چند متغیری تحلیل شد. یافته ها نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون اضطراب اجتماعی و افسردگی در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنی داری در سطح ۰.۰۱ وجود داشت. براساس این نتایج، درمان شناختی رفتاری یک مداخله رواندرمانی مناسب برای کاهش سطح اضطراب اجتماعی و افسردگی در دانش آموزان دارای اختلال نقص توجه است.

کلیدواژه ها:

اختلال نقص توجه ، اضطراب اجتماعی ، افسردگی ، درمان شناختی-رفتاری