اثر بخشی واقعیت درمانی بر امید به زندگی و کیفیت زندگی بازنشستگان سالمند

هدف پژوهش حاضر اثر بخشی واقعیت درمانی بر امید به زندگی و کیفیت زندگی بازنشستگان سالمند بود. روش این پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش کلیه معلمان سالمند بازنشسته ساکن شهر مشهد در سال ۱۳۹۳ می باشند که تعداد د ۴۰ نفر از زنان بازنشسته سالمند آموزش و پرورش که با ۳۰ سال سابقه خدمت معلمی بازنشسته شده و سن بالای ۶۵ سال داشته اند به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و گروه کنترل (۲۰ نفر) تقسیم شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه امید به زندگی میلر (۱۹۸۸) و کیفیت زندگی (۳۶-SF) مورد استفاده قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد آموزش واقعیت درمانی بر افزایش امید به زندگی و کیفیت زندگی بازنشستگان سالمند تاثیر گذار بوده است. نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که آموزش واقعیت درمانی می تواند بعنوان یک روش موثر و قابل قبول در حل مشکلات بازنشستگان سالمند ایرانی موثر باشد و سهم بسزایی در افزایش امید به زندگی و کیفیت زندگی آنان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، امید به زندگی ، کیفیت زندگی سالمند ، بازنشسته