تاثیر روش بازی درمانی شناختی-رفتاری بر مهارت خواندن و مهارت نوشتن کودکان دیرآموز دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تاثیر روش بازی درمانی شناختی-رفتاری بر مهارت خواندن و مهارت نوشتن کودکان دیرآموز دوره ابتدایی انجام شد. روش پژوهش آزمایشی طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری، شامل دانش آموزان دیرآموز پسر دوره اول ابتدایی شهرستان هندیجان بود که از بین آنها ۳۰ دانش آموز به صورت تصادفی چند مرحله ای انتخاب و در دو گروه (یک گروه آزمایشی و یک گروه گواه) گمارده شدند. گروه آزمایشی اول به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش بازی درمانی شناختی-رفتاری قرار گرفت و گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش ماتریس پیشرونده ریون رنگی، محقق ساخته خواندن و آزمون محقق ساخته نوشتن بود. داده های به دست آمده با روش تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد. نتایج نشان داد، بازی درمانی شناختی-رفتاری در بهبود مهارت نوشتن و مهارت خواندن تاثیر دارد. این نتیجه پیامد مهمی در مورد اهمیت آموزش بازی درمانی شناختی-رفتاری به دانش آموزان را دارد و همچنین می تواند به عنوان چارچوبی برای بهبود مهارت های خواندن و نوشتن دانش آموزان، توسط معلمان مورد استفاده قرار بگیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی شناختی-رفتاری ، مهارت خواندن ، مهارت نوشتن