بررسی استرس شغلی در تکنسن های فوریت پزشکی و عوامل مرتبط با آن

کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی در بین سایر سیستم های ارائه دهنده خدمات سلامتی از نظر شرایط کاری، سروکار داشتن با بیماران اورژانسی، محدودیت زمان، تصمیم گیری در موقعیت های اورژانسی، و کمبود نیروی انسانی و منابع با چالش ها و استرس های زیادی روبرو هستند. مطالعه ی حاضر با هدف بررسی استرس های شغلی و عوامل مرتبط با آن در تکنسین های فوریت پزشکی نجام گردید. روش کار: مطالعه از نوع توصیفی می باشد و بر روی ۵۴ نفر از تکنسین های شاغل در پایگاه های فوریت پزشکی در استان لرستان انجام شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استرس شغلی OSIPOW استفاده گردید که با مقیاس لیکرت ۵ قسمتی و امتیاز ۶۰ تا ۳۰۰ نمره گذاری می شد. سطح استرس بر اساس نمره به ۴ (دسته استرس کم ۶۰-۹۹)، کم تا متوسط ۱۰۰-۱۴۹)، متوسط تا شدید ۱۵۰-۱۹۹) و استرس شدید (باالتر از ۲۰۰) تقسیم بندی شد. داده ها توسط نرم افزار SPSS ۱۶ و آمار توصیفی و استنباطی (کا اسکوئر و فیشر) تجزیه و تحلیل گردید. نتایج: میانگین سنی شرکت کنندگان ۳۵±۲.۴۱ بود. از نظر استخدام اکثر تکنسین ها (۳۵.۸ درصد) شرکتی بودند ۳۷.۷ درصد سابقه کار ۱۰ تا ۱۵ سال داشتند، اکثرا در پایگاه های جاده ای فعالیت می کردند و ۳۲.۱ درصد ۲۰ تا ۳۰ ماموریت در ماه انجام می دادند. از نظر استرس، اکثر افراد از سطح استرس باالیی (۶۲.۳ درصد) برخوردار بودند و بین سطح استرس و اطلاعات دموگرافیک (سن، سابقه کار، نوع استخدام، نوع پایگاه و تعداد ماموریت در ماه) ارتباط معنی داری یافت نشد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به سطح استرس بالا در تکنسین ها و اهمیت نقش این گروه در مراقبت های پیش بیمارستانی، استرس می تواند باعث کاسته شدن از کیفیت مراقبت های ارائه شده توسط آنان گردد. بنابراین پیشنهاد می گردد برنامه هایی جهت بررس سطح استرس این افراد به صورت دوره ای انجام و راهکارهایی جهت کاهش استرس آنان ارائه گردد.

کلیدواژه ها:

استرس شغلی ، تکنسین های اورژانس پیش بیمارستانی ، اورژانس