تحلیل روانشناختی شخصیت والد خودشیفته در فیلم "سونات پاییزی"

اختلال شخصیت خودشیفته (NPD) به عنوان یکی از چالش برانگیزترین الگوهای شخصیتی در روانشناسی بالینی، تاثیرات عمیقی بر روابط بین فردی و به ویژه روابط والد-فرزندی بر جای می گذارد. در این میان، هنرهای نمایشی و به ویژه سینما، با ظرفیت منحصر به فرد خود در بازنمایی پیچیدگی های روان انسان، می توانند به درک عمیق تری از این پدیده کمک کنند. فیلم «سونات پاییزی» اثر اینگمار برگمان با ترسیم شخصیت «شارلوت» به عنوان مادری خودشیفته، نمونه ای استثنایی برای مطالعه این اختلال شخصیت در بستر روابط خانوادگی ارائه می دهد اگرچه ویژگی های بالینی اختلال شخصیت خودشیفته در متون تخصصی به تفصیل مورد بحث قرار گرفته اند، اما درک تجربی و عینی این اختلال در بستر روابط واقعی (به ویژه روابط والد-فرزندی) همواره با چالش مواجه بوده است. سینما با توانایی خود در نمایش روابط انسانی در بستر زمانی و فضایی مشخص، می تواند این شکاف را پر کند. اهمیت این تحقیق در دو سطح نظری و عملی قابل ارزیابی است. در سطح نظری، به درک بهتر چگونگی بازنمایی اختلالات شخصیت در هنرهای نمایشی کمک می کند. در سطح عملی، می تواند برای بازیگران و کارگردانان تئاتر که قصد بازآفرینی شخصیت های خودشیفته را دارند، راهنمای ارزشمندی باشد. همچنین، این تحلیل برای رواندرمانگرانی که با بیماران خودشیفته یا فرزندان آنان کار می کنند، می تواند بینش های بالینی مفیدی ارائه دهد.در این پژوهش از نظریات کارن هورنای وتعاریف او از شخصیت عصبی،اضطراب بنیادین و مهرطلبی بسیار بهره گرفته و به تحلیل شخصیت مادر خودشیفته،دختر مهر طلب و مطیع و همسر دختر به مثابه ناظر یا حتی خود دیگر پرداخته ایم.

کلیدواژه ها:

سونات پاییزی ، برگمان ، والد خودشیفته ، کارن هورنای ، خودشیفته