اثربخشی آموزش والدگری بر سلامت روان مادران کودکان کم شنوا در مدارس عادی و استثنایی

مقدمه کودکان مبتلا به کم شنوایی اغلب در مقایسه با کودکان با شنوایی طبیعی پیامدهای زبانی کمتری از خود نشان می دهند و حتی با توانبخشی بهینه شنوایی، کودکان کم شنوادسترسی کمتر یا متناقض به اطلاعات شنوایی-زبانی دارند و این دسترسی کاهش یافته بر رشد گفتار و زبان آنها تاثیر می گذارد و مشکلات ارتباطی، اجتماعی، رفتاری و تحصیلی را به دنبال دارد. این موارد می تواند تاثیرات منفی زیادی بر والدین این کودکان داشته باشد و از آنجاکه مادر در بیشتر فرهنگ ها نقش اصلی در مراقبت و تربیت فرزندان دارد بنابراین مادران کودکان کم شنوا به میزان بیشتر در معرض مشکلات مرتبط با فرزند کم شنوای خود هستند. یکی از مشکلات مادران کودکان کم شنوا آسیب های مرتبط با سلامت روان است. سازمان بهداشت جهانی سلامت را تنها به معنای عدم وجود بیماری های جسمانی تعریف نمی کند، بلکه آن را به عنوان حالتی از رفاه و آسایش در سه بعد جسمانی، روان شناختی و اجتماعی در نظر می گیرد و این درحالی است که در گذشته، مفهوم سلامت عمدتا به ابعاد جسمانی و عدم وجود بیماری محدود می شد. در سطح جهان، نیمی از افراد در طول زندگی خود دچار یک اختلال سلامت روانی می شوند و در هر نقطه معین، از هر ۸ نفر، ۱ نفر نگرانی های مربوط به سلامت روان را تجربه می کنند. علیرغم توجه بیشتر در سال های اخیر به سلامت روان، میزان نگرانی های مربوط به سلامت روان افزایش یافته است و دسترسی به مراقبت های بهداشت روان برای پاسخگویی مناسب به تقاضا گسترش نیافته است. تنها در ایالات متحده، میانگین زمان بین شروع علائم سلامت روان و درمان ۱۱ سال است و نزدیک به نیمی از جمعیت جهان در مناطقی زندگی می کنند که کمبود متخصصان بهداشت روانی دارند.

کلیدواژه ها:

آموزش والدگری ، سلامت روان ، کودکان کم شنوا ، مدارس عادی ، مدارس استثنایی