جلوه نظریه های یادگیری روانشناختی ثرندایک در مثنوی معنوی

مربیان، معلمان و دست اندرکاران امر تعلیم و تربیت، به اصول و روش هایی نیاز دارند که با تکیه بر آنها به اهداف آموزشی و تربیتی مورد نظر خود دست یابند. اصول و روش های مورد نظر اگرچه امروزه در کتب مربوط به این رشته تدوین شده اند، اما در متون تعلیمی کلاسیک فارسی نیز پاره ای از این اصول و روشها را می توان استخراج و بررسی کرد و بر زوایای پنهان ادبیات کلاسیک ایران واقف گردید. بر همین اساس، نظریات ثرندایک به عنوان یکی از مهمترین اصول و مبانی تعلیم و تربیت در مثنوی معنوی مورد بررسی قرار گرفت. پژوهش حاضر درصدد پاسخگویی به این پرسش است که آیا می توان در آثار تعلیمی کلاسیک ایران و خصوصا مثنوی معنوی به نظریه های یادگیری روانشناختی ثراندایک دست یافت؟ در صورت مثبت بودن پاسخ، پربسامدترین نظریه های ثرندایک در مثنوی معنوی کدام است و در کدام اثر بیشتر ذکر شده است؟ برای پاسخ به سوالات فوق، این پژوهش در قالب یک طرح توصیفی از نوع تحلیل محتوا انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که در مثنوی معنوی، انواع نظریات ثرندایک دیده می شوند و از میان این نظریه ها، نظریه آمادگی، تمرین و آمایه بیشترین بسامد را دارند.

کلیدواژه ها:

ثرندایک ، پیوندگرایی ، مثنوی معنوی