رابطه شخصیت با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نقش میانجی دلبستگی

هدف این پژوهش بررسی رابطه شخصیت با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نقش میانجی دلبستگی بود. روش تحقیق به صورت پیمایشی و از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر مقطع دبیرستان های ناحیه یک شهر مشهد بود (۲۱۰۰N=) که با توجه به جدول مورگان و به صورت دردسترس ۳۲۵ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار تحقیق شامل مقیاس شخصیت آیزنک، پرسشنامه سبک دلبستگی کولینز و رید و پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فام و تیلور ۱۹۹۴ بود. برای تحلیل داده ها از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم افزار Smart PLS نسخه ۳ بهره گرفته شد. نتایج تحقیق نشان داد که ویژگی های شخصیتی نظیر برون گرایی و روان رنجوری بر پیشرفت تحصیلی تاثیرگذار هستند و دلبستگی ایمن به عنوان یک متغیر میانجی اثرات مثبت شخصیت بر پیشرفت تحصیلی را تقویت می کند. همچنین، دلبستگی اضطرابی تاثیر منفی بر پیشرفت تحصیلی داشت. نتایج تحلیل مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که دلبستگی ایمن می تواند ارتباط مثبت بین ویژگی های شخصیتی و موفقیت تحصیلی را تسهیل کند، در حالی که دلبستگی اضطرابی ممکن است موجب کاهش انگیزه و اختلال در فرآیند یادگیری شود. به طور کلی، این پژوهش تاکید دارد که شخصیت و دلبستگی، به ویژه دلبستگی ایمن، عوامل موثری در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به شمار می آیند و پیشنهاد می شود که در برنامه های آموزشی و مشاوره ای به این دو متغیر توجه بیشتری شود.

کلیدواژه ها:

شخصیت ، دلبستگی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان