مروری بر حقوق اقلیت های قومی، دینی و مذهبی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

کشتتورها باید با اتخاذ تدابیر لازم از حقوق اقلیتها و هویت آنان محافظت و آنها را ترویج کنند. اشتتخاص متعلق به اقلیتهای ملی یا قومی، دینی یا زبانی حق دارند از فرهنگ خود برخوردارشوند، دین خود را ابراز و مراسم آن را به جا آورند، و زبان خود را به کار برند و به آن تکلم کنند، در اماکن خصوصی و در اماکن عمومی، آزادانه و بدون مداخله یا هرشکل از تبعیض. دیدگاه قانونگذار در تقنین و تشریع قوانین ایران، همواره نگاهی عادالنه و حتی در مواردی توام با اغماض و انعطاف نسبت به اشخاصی است که از نظر شخصیتی و یا موقعیت فردی و اجتماعی حائز شرایط و وضعیت ویژه ای نسبت به دیگر اشخاص هستند، مانند اقلیت های مذهبی که قشر آسیب پذیر جامعه می باشند. نوشتار حاضر نشان داد که از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران توجه اجمالی به حقوق اقلیت های قومی، دینی و مذهبی را می توان استنباط نمود.

کلیدواژه ها:

اقلیت ها ، قوم ، دین ، مذهب ، قانون اساسی ، ایران